
وقتی یک نیروگاه هسته ای فعال است در میله های سوختنی همواره تولیدات شکافتنی و هسته های پلوتونیوم بیشتریایجاد می شود که شدادا باید از ورود آن ها به محیط خارج جلوگیری کرد . برای این منظور در بیشتر نیروگاه های اتمی شش مانع ایجاد شده است که در شرایط عادی این هسته های اتمی مرگ آور قدر به عبور از آنها نیستند .
1. قرص های مواد سوختنی به نحوی ساخته شده اند که تولیدات شکافتی نمی توانند از آن ها فرار کنند .
2. لوله های آب بندی شده که از نشت گاز میله های سوختی جلوگیری می کنند اجازه نمی دهند هیچ ماده خطرناکی خارج شود .
3. دیگ فشار راکتور . مانع دیگری سر راه این مواد مرگ آور است .
4. تمام تجهیزات و تاسیساتی که احتمال انتشار پرتوهای خطرناک از آنها می رود توسط دیوارهای بتونی قطور محصور شده اند .
5. یک دیگ یا محفظه ایمنی فولادی تمام تجهیزات و تاسیساتی که تا حالا گفته شد در بر می گیرد .
6. آخرین مانع یک پوشش بتونی سرسرای به قطر بیش از یک متر است که حتی در اثر برخورد هواپیماهای در حال سقوط نیز آسیب نمی بینند .
مواد رادیواکتیو تنها پس از عبور از شش مانع می توانند به محیط زیست راه یابند . این حالت فقط در صورت از کار افتادن تمام دستگاه ها و سامانه های خنک کننده امکان وقوع پیدا می کند . البته در این صورت معمولا واکنش زنجیره ای بلافاصله متوقف می شود ولی به هر حال امکان دفع گرمای حاصله وجود ندارد و این گرما می تواند دیگ فشار راکتور را ذوب کند . برای جلوگیری از این امر در اکثر نیروگاه های اتمی چهار سامانه خنک کننده اضطراری مستقل از یکدیگر وجود دارد .
بزرگ ترین حادثه احتمالی در یک نیروگاه بروز یک شکاف ناگهانی در مدار خنک کننده اولیه است . در این صورت بلافاصله دیگ اطمینان با بخار پر می شود و در همان لحظه به طور خودکار اقدامات بازدارنده متعددی صورت می گیرد . میله های فرمان به سرعت داخل راکتورها می شوند و واکنش زنجیره ای را متوقف می سازند. یک مخزن فشاری آب را وارد دیگ فشار راکتور می کند و آب بیشتری به داخل دیگ می ریزد . حتی در صورتی که دیگ فشار راکتور ذوب شود مواد مذاب نخست با دیواره ای به قطر یک متر برخورد می کند . این دیواره از هزاران تن بتون و آهن ساخته شده است . آن گاه لایه های فوقانی بتون در اثر ذوب حالت شیشه ای به خود می گیرد و مانند یک لایه عایق بین مواد مذاب هسته ای و لایه های زیرین بتونی عمل می کند .

ساختمان راکتورها باید علاوه بر مقاومت در برابر ضربه سقوط هواپیما در برابر زلزله امواج طوفانی دریا و فشار انفجاری معینی نیز مقاوم می باشد . بدیهی است که نیروگاه ها را نمی توان کاملا در برابر حوادث و صدمات ناشی از جنگ (به ویژه در برابر اصابت مستقیم راکتورها و موشک ها یا بمباران هوایی) حفاظت کرد . تروریست های مسلح نیز می توانند به داخل نیروگاه نفوذ کنند و خسارات جبران ناپذیر و وحشتناکی به بار آورد .البته در شرایط معمولی زمان صلح با اجرای مقررات و اقدامات حفاظتی متعدد از این کار جلوگیری می شود. بنابراین در مجموع می توان گفت که نیروگاه های اتمی در زمان صلح خطر بزرگی را ایجاد نمی کنند . به هر حال در صورت وقوع بمباران یا انفجار در یک نیروگاهی اتمی 1300 مگاواتی فعال هزار برابر انفجار اتمی هیروشیما مواد رادیواکتیو رها می شود . در این صورت مناطق بسیار وسیعی برای صدها سال غیر قابل زیست خواهد شد . با این همه بالا نبودن سطح استاندارد ایمنی بسیار خطرناک تر است و واقعه (چرنویل) از معروف ترین نمونه های آن محسوب می شود .